Ouderdom of ouderrijk? Hoe kijken we tegen onze vergrijzende samenleving aan?

We worden steeds ouder, maar blijven we ook langer gezond? Hoe zien we er op 150 - jarige leeftijd uit en willen we zo oud worden?

Ouderdom wordt vaak in verband gebracht met het inleveren van lichamelijke en geestelijke vermogens. Klopt dit? Maar het gezegde luidt: Het verstand komt met de jaren. Wat klopt daarvan en wat niet? Je zou mogen aannemen dat intensieve sociale contacten toenemen als je ouder wordt, omdat de familiekring uitbreidt door huwelijken en het nageslacht groeit. Maar het tegendeel blijkt het geval. Hoe komt dat en kunnen we er wat tegen doen?

Om ouderdomsverschijnselen van het lichaam te camoufleren geven we in Nederland jaarlijks miljarden euro’s uit. Is dit weggegooid geld of niet?
Terwijl het aantal 65-plussers, 80-plussers en 100-plussers in onze samenleving sterk is gegroeid en de komende twintig jaar nog sterker groeit, is het de vraag of de samenleving wel is ingericht op een grote hoeveelheid ouderen? Het antwoord is: onvoldoende. Waar moeten we veel meer aandacht aan schenken?

Kunnen we in de toekomst nog wel in een zorginstelling terecht als het thuis niet meer gaat? Is een sterke toename van gepensioneerde en zorgbehoevende mensen wel betaalbaar op langere termijn? Zo niet, zou je op hogere leeftijd het leven kunnen afkopen, zoals in de roman De Staatsinjectie aan de orde wordt gesteld?

Em. Prof. dr. Tinie Kardol, geboren in Uden, heeft de leerstoel Vergrijzingsvraagstukken bekleed aan de Vrije Universiteit Brussel. Hij schreef het humoristische boek Oud worden is niet voor watjes, het informatieve boek Actief Ouder Worden, met tientallen tips over gezonder ouder worden, en de indringende, hilarische roman De Staatsinjectie. Bij de lezing kunnen de boeken worden afgenomen.