Roberto Cristofoli vangt, zoals hij het vaak noemt, “beelden van de werkelijke wereld om ons heen”. Van jongs af aan trok hij met z’n vader erop uit, op zoek naar compositie en perspectief. Zo leerde hij stilletjes aan de kneepjes van het vak en de theorie achter de fotografie. Het beeld tussen z’n wijsvingers en duimen ‘framen’, om te kijken of het iets zou worden, had hij al snel door. Echter, het creatief omgaan hiermee is er spelenderwijs ingekomen en daar waren wel wat jaren voor nodig.

Of het nu portretten of landschappen zijn, abstract of architectuur, geen onderwerp is favoriet. Misschien zijn het gewoon de herinneringen om de beelden heen die hij mee wil nemen en niet zozeer het onderwerp. “Ze vertellen me steeds opnieuw het verhaal van het moment waarop ik de foto maakte.” Zo hoopt hij aan het einde van z’n leven met veel herinneringen, beelden en vooral verhalen, over te blijven. En wellicht geven de beelden die hij gevangen heeft hem ooit een antwoord op de vraag of alles de moeite waard is.

De laatste jaren heeft Cristofoli zich vooral laten leiden door twee quotes die voor z’n gevoel vlekkeloos in elkaar over gaan en die de twee kanten van het beeld belichten; die van de fotograaf en die van de kijker: “I don’t see the things as they are, I see them as I am. But what you see, depends on how you look.” (naar Henri Tomlinson & John Lubbock)

Kom langs, en kijk ook naar deze bijzondere beelden van onze omgeving.